Warunkiem podstawowym modlitwy jest chcenie. Chcieć się modlić. W niej poznajemy swoją drogę do nieba. Modlitwa jest poufnym, bardzo osobistym i przyjacielskim przebywaniem z Bogiem z tym, o którym wiemy, że nas kocha. Trzeba być przygotowanym na to, że pojawi się pragnienie zakończenia czasu przeznaczonego na modlitwę. Oczekujemy w większym stopniu chwili końca rozmyślania, niż troski o dobre, mądre myśli, które się pojawiają. Niezwykle trudno jest w takim stanie o skupienie.

Tym, co pozbawia chęci modlitwy jest z jednej strony szatan, z drugiej zaś ludzka natura. Opanowuje nas ciężar przenikający całe ciało, serce i umysł. Dochodzi przede wszystkim opór, aby przekroczyć próg świątyni. Nie dokonamy tego sami. Potrzebne jest wzywanie mocy, która jest z Boga.

Rozmyślanie uzdrawia rany serca. Ważne jest szukanie spokojnego miejsca i czasu dla Pana, aby On mógł zbliżyć się do nas. Choćby nasze serca nie pałały miłością i pragnieniem modlitwy, a czyniły jedynie wysiłek w tym kierunku, Pan wszystkiego dopełni. Porzucanie modlitwy jest równoznaczne z porzucaniem Boga i Jego miłości. Przyjdzie czas zmęczenia modlitwą, czasem rozdrażnienia i zniechęcenia, lecz trzeba na niej trwać a przyjdzie czas błogosławionego pocieszenia od Boga.

Bóg chce wejść w nasze serce i udzielać nam swojej radości i pocieszenia. Warunkiem Jego wejścia jest serce człowieka całe dla Niego, a przy tym czyste, oddychające wolnością. Nadto, możliwe jest Jego przyjście, kiedy bardzo Go oczekujemy. Stąd, aby się modlić, konieczne staje się usunięcie wszelkich przeszkód, uniemożliwiających przyjście Pana. Trzeba pamiętać o ogromnej sile zła nieprzyjaciół Boga i człowieka, którzy będą zabiegali o to, aby niemożliwe było nasze spotkanie z Bogiem.

Chcąc się modlić, trzeba poznać niewolę, w której trwamy, będącą przeszkodą w otwarciu się na Pana.

autor: ks.Józef Pierzchalski SAC

źródło: