Nie wiemy, przeżywając swoje życie, jaki ślad zostawiamy, a także – co wynika z naszych rozmów i kontaktów z innymi. Z czasem ktoś nam mówi, że jakieś słowo przez nas wypowiedziane, otworzyło mu oczy, podniosło na duchu, zachęciło do spowiedzi, przywróciło nadzieję życia.

Jezus nie opowiada uczniom Jana wprost, że On jest Mesjaszem, lecz Jego czyny mówią o Nim. Najpiękniejszym znakiem wskazującym na przyjście Mesjasza, byli ludzie odzyskujący zdrowie, przywracani do życia, uwolnienie od złego ducha.

W Adwencie o nic innego nie chodzi, jak właśnie o to, by zobaczyć u siebie problem, a nie upierać się, że go nie ma. Czy nie do tego zmierza pokuta i adwentowe czuwanie, aby się nam otworzyły oczy, najpierw na własne życie? Zobaczenie siebie w biedzie, wyrażenie skruchy przed Bogiem, czy nie jest wielką pomocą, aby z szacunkiem patrzeć na kogoś, kto nadal nie widzi swoich problemów.

Czyż w Adwencie nie chodzi o to, żeby nauczyć się milczeć i słuchać? Jak ludzi będziemy słuchali, to i Boga usłyszymy. Ktoś mówi do nas, a my reagujemy tak, jakby te słowa nas nie dotyczyły. Oburzamy się, że ktoś zwraca nam uwagę, lub usiłuje wmówić coś, co według nas, mija się z prawdą o nas samych.

Człowiek patrząc na siebie, zdarza się, że nie chce widzieć błędów, które popełnia. Słuchając, nie chce usłyszeć, że komuś krzywdę wyrządza. „Macie oczy, a nie widzicie, macie uszy, a nie słyszycie”. Jaką jest diagnoza, stawiana przez Boga? „Stwardniało serce człowieka”.

Czy w tym Adwencie zobaczyłem to, czego wcześniej nie widziałem, albo nie wiedziałem o sobie? Może być i tak, że nie chciałem ani wiedzieć, ani słyszeć? Czy usłyszałem i zrozumiałem to, co było przyczyną mojej niezgody z innymi? Czy odzyskałem chęć do życia? Czy coś, co we mnie było umarłe, potraktowane jako stan beznadziejny – ożyło? Czy przestałem zajmować się moim zniechęceniem, rozwijać je, obnosząc się z negatywnym nastawieniem do innych?

autor: ks. Józef Pierzchalski SAC

źródło: