Obchodzimy Święto Ofiarowania Pańskiego. W polskiej tradycji zwane jest świętem Matki Bożej Gromnicznej, a od 1997 r. w tym dniu Kościół powszechny obchodzi Dzień Życia Konsekrowanego.Ten dzień jakże pięknie łączy w jedno Narodzenia Pańskiego z tajemnicą śmierci i zmartwychwstaniem Chrystusa. Nierozerwalną i wspólną klamrą spinającą te wydarzenia jest światło.

Józef i Maryja tego dnia przynoszą Jezusa, aby ofiarować Go Bogu. To właśnie Chrystus jest światłością wiekuistą, która przyszła na świat jako Syn Człowieczy, Syn Dziewicy Maryi. Jednak to w tym dniu na Nim koncentruje się cała uwaga.

W tym dniu bowiem przynosimy ze sobą do kościoła gromnice, stąd też wywodzi się druga nazwa tego święta - Matki Bożej Gromnicznej. Poświęcone i zapalone gromnice miały nas chronić od wszelkiego zła. Zapalano je podczas gwałtownych burz i kataklizmów, stawiano w oknie, prosząc Matkę Boga o ratunek. Do dziś przetrwał zwyczaj wkładania ich w ręce osoby zmarłej, aby wskazywała ona światło życia wiecznego, czyli samego Chrystusa.

Dopóki podążamy za jednym i najlepszym światłem, którym jest Jezus możemy być pewni, że ciemność nas nie ogarnie.

Ileż to razy gubimy tę światłość, a nasze serca wypełnia ciemność z powodu np. zwątpienia, chęci pójścia nie zawsze słuszną drogą? Jak pisze św. Jan w swojej Ewangelii ”Była światłość prawdziwa, która oświeca każdego człowieka, gdy przychodzi na świat.” (J 1,9)

Każdy z nas ma w sobie Boże światło. U jednego bije ono wyraźnym i jasnym blaskiem, a u innego może to być ledwo tląca się iskierka – początek wyraźniejszego światła. Powinniśmy jednak mimo wszystko dążyć do niego. Należy pamiętać, że przenikając zaprasza nas ono swoją Miłością i jasnością do lepszego poznawania Chrystusa, wyprowadza z bezradności, dodaje siły oraz wiary do przezwyciężenia ciemności.

Święto Ofiarowania Pańskiego ma także inną bardzo znaczącą wymowę. Tego dnia dziękujemy Bogu szczególnie za wszystkie osoby konsekrowane, a więc te, które oddały swoje życie Bogu i ludziom wstępując do różnych zakonów i zgromadzeń zakonnych. To właśnie oni ofiarowali Panu na ołtarzu siebie i swoje życie. Na Boże pytanie „Czy pójdziesz za mną?” bez wahania odpowiedziały „TAK”.

Należy także pamiętać, że Dzień Życia Konsekrowanego ustanowił w 1997 roku bł. Jan Paweł II. Dzięki kapłanom i zakonnicom Bóg dociera do najbardziej odległych zakątków świata.

W naszych modlitwach dziękujmy Chrystusowi za duchownych, których dane nam było spotkać na życiowej drodze.

„Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało” – czytamy w Ewangelii św. Mateusza, dlatego starajmy się wspierać ich modlitwą, aby ta ciężka, ale jakże piękna praca wydawała plon obfity. Prośmy także dobrego Boga, abyśmy wszyscy realizowali nasze powołanie do świętości i spotkali się w Domu Ojca.

autor: Beata Fabiś