Chrześcijanie w każdym zakątku świata corocznie obchodzą pamiątkę Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Ze względu na różnice kulturowe i społeczne obchody Wielkiego Tygodnia na każdej szerokości geograficznej wyglądają nieco inaczej, jednak istota święta pozostaje od lat niezmieniona. W tradycji katolickiej Jezus umiera, aby odkupić winy ludzkości, aby każdy wierzący w Niego mógł osiągnąć życie wieczne.
Ekwador - choć kraj niewielki, to jednak niezwykle urozmaicony pod względem geograficznym. Święta Wielkiej Nocy obchodzone są bardzo różnie w zależności od regionu, a każda z czterech krain (Andy, Wybrzeże, Amazonia i Wyspy Galapagos) kultywuje własne tradycje.

Niedziela Palmowa i Wielki Czwartek

W Quito, jak na stolicę przystało, Wielki Tydzień (Semana Santa)celebruje się wyjątkowo huczne. Zwłaszcza obchody Wielkiego Piątku należą do niesamowitych i robiących ogromne wrażenie corocznych wydarzeń odbywających się w stolicy państwa. W samym sercu Centrum Historycznego, będącego jednocześnie światowym kulturalnym dziedzictwem ludzkości (UNESCO, 1978) odbywa się spektakularne widowisko, w którym udział biorą aktorzy, widzowie, turyści i przypadkowi gapie.
Wielki Tydzień rozpoczyna Niedziela Palmowa upamiętniająca wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy. W większości kościołów odbywa się Msza Św. z poświęceniem palm zrobionych z różnych gatunków roślin i kwiatów. Od kilku dziesięcioleci tradycją są palmy wielkanocne z palmy woskowej, jednak ze względu na ochronę środowiska coraz częściej zaleca się używanie liści kukurydzy, rozmarynu czy drzewa laurowego. Wierni biorą udział w procesji ulicami Centrum Historycznego radośnie śpiewając pieśni religijne i wymachując radośnie wiązankami. Po Mszy palmy zabierane są do domów, jako znak obecności Chrystusa Zbawiciela i Odkupiciela.
Wielki Czwartek inauguruje Triduum Paschalne, jest pamiątką ustanowienia sakramentów kapłaństwa i eucharystii. Podobnie jak w niektórych kościołach w Polsce podczas nabożeństwa kapłan umywa nogi dwunastu mężczyznom podobnie jak uczynił Jezus wśród apostołów (tzw. lavatorio de los pies). W wielu kościołach w Quito spotyka się także procesję z Najświętszym Sakramentem.

Wielki Piątek

Punktem kulminacyjnym Wielkiego Tygodnia wcale nie stanowi Niedziela Wielkanocna, ale właśnie Wielki Piątek i uroczysta kilkugodzinna procesja pokutna zwana Procesją Chrystusa Wszechmogącego (Procesión del Gran Poder). Procesja rozpoczyna się wczesnym rankiem, a kończy w godzinach wczesnopopołudniowych. W ubiegłym roku w wielkopiątkowej procesji udział wzięło ok. 1400 aktorów, a wśród nich liczne postaci Weroniki, setki okapturzonych katów w kolorze fioletu, grzeszników i pokutników. Cały zespół aktorski towarzyszy niesionemu wizerunkowi Chrystusa idącego na śmierć. Figura Chrystusa pochodzi z początku XVII wieku i wykonana jest z bardzo lekkiego i mocnego drzewa balsy. Na co dzień znajduje się w Kościele Św. Franciszka w Quito, a jego mury opuszcza jedynie na czas procesji Wielkiego Piątku, aby wraz z uczestnikami wydarzenia przejść ulicami Centrum Historycznego. Procesja upamiętnia drogę krzyżową na Golgotę sprzed ponad 2000 lat, ma symbolizować akt odkupienia grzechów ludzkości przez Jezusa Chrystusa.

Wielkopiątkowe obchody są wielkim wydarzeniem także ze względu na liczbę osób zaangażowanych w widowisko (blisko 30 000 osób). Mieszkańcy, jak również przybyli goście przebierają się za postaci biblijne, aby wziąć udział w Drodze Krzyżowej. Ulicami miasta idą także osoby przebrane za Jezusa Chrystusa z krzyżem, samookaleczające się, faktycznie przebijające rany i niosące ciężkie krzyże na ramionach. Zapytani, dlaczego to robią, odpowiadają, że nie ma zbawienia jak tylko przez ofiarę i cierpienie. Pokutny charakter wydarzenia odbierany jest często bardzo dosłownie, ofiarowane cierpienie ma zbliżyć ludzi do Boga, stanowi zadośćuczynienie za popełnione grzechy. W procesji uczestniczą zarówno ludzie głęboko wierzący jak i ateiści. Jednak pokutny nastrój wydarzenia i emocje udzielają się wszystkim, przez te kilka godzin Golgotę przeżywa się na różne sposoby, czasem z płaczem, czasem powierzchownie, czasem z Wielkim Piątkiem wiąże się wielkie nadzieje. Ludzie proszą Boga o zdrowie, dziękują za łaski i okazane dobrodziejstwa, przepraszają za swoją niewdzięczność. Ile ludzi – tyle motywacji.

Podczas procesji rozważa się dylematy dotyczące sensu cierpienia: „Czy w cierpieniu jest jakakolwiek wolność, a jeśli jest, to, na jaką skalę?” Snuje się refleksje, poszukuje odpowiedzi. Ciężar noszonego na plecach krzyża, łańcuchy kaleczące bose stopy i ciernie na głowie mają przypominać o cierpieniu Jezusa Chrystusa i pomóc zrozumieć ogrom Jego cierpienia, a także skłaniać do refleksji nad własnym życiem, jego sensem. Atmosferę ofiary utrwalają również śpiewane hymny i pieśni religijne, spowite zapachem kadzidła powietrze oraz wspólnie mówione, śpiewane czy szeptane modlitwy.
Drugim ważnym wydarzeniem Wielkiego Piątku jest popołudniowe Nabożeństwo Siedmiu Słów Pana Jezusa (El sermón de las 7 palabras), podczas którego rozważa się ostatnie słowa Pana Jezusa na krzyżu. Zaraz potem odbywa się druga w tym dniu procesja ulicami miasta, tzw. Procesja Ciszy (Procesión del Silencio), podczas której ludzie towarzyszą zmarłemu Chrystusowi, proszą o przebaczenie i łaskę.
 

Wielka Sobota

W Wielką Sobotę odbywa się ok. 3-godzinne nabożeństwo zwane Samotnością Maryi (Soledad de María). Liturgia składa się z modlitw i hymnów poświęconych Maryi, która straciła Syna. Uroczysta ceremonia kończy się Wigilią Paschalną z poświęceniem ognia, paschału i odnowieniem przyrzeczeń chrzcielnych.
W Ekwadorze nie ma zwyczaju święcenia jajek oraz innych potraw przynoszonych do kościoła w koszyczkach.
 

Wielka Noc

Msza Zmartwychwstania Pańskiego odbywa się zazwyczaj podobnie jak w Polsce – jest bardzo uroczysta, z orkiestrą, do udziału w liturgii angażuje się zwykle sporo osób świeckich. Msza Św. z licznymi śpiewami odprawiana jest przez arcybiskupa Quito. Rezurekcja przypomina nam, że śmierć została zwyciężona, Chrystus zmartwychwstał i wszyscy ludzie zostali odkupieni przez Jezusa Chrystusa.

Koncerty muzyki sakralnej

Dużą atrakcję podczas Wielkiego Tygodnia stanowią koncerty muzyki sakralnej odbywające się w kościołach, katedrze, bazylice, teatrach oraz innych ośrodkach kulturalnych. Największym wydarzeniem tego typu niewątpliwie jest międzynarodowy Festiwal Muzyki Sakralnej (Festival de Música Sacra) w Tetrze Sucre (Teatro Sucre Nacional) i w katedrze, który gromadzi największe sławy muzyczne nie tylko z krajów Ameryki Południowej, ale także USA i Europy. Nieprzerwanie przez dwa tygodnie trwają występy artystów na niebywałą skalę, gromadzą tłumy słuchaczy pragnący doświadczyć Boga w muzyce.
 

La fanesca – danie główne Wielkiego Tygodnia

Długoletnią tradycją obchodów Wielkiego Tygodnia w Quito jest… tutejsza gastronomia. W niemal wszystkich restauracjach, barach, ulicznych stoiskach, a także domach serwowana jest fanesca, czyli zupa rybna gotowana na bazie mleka. Na cześć 12 apostołów fanesca ma 12 składników, wśród których są zazwyczaj ziarna zbóż, kukurydza, fasola, groch, soczewica, orzeszki ziemne. Tradycyjnie dekoruje się ją platanami, czerwoną papryką, pietruszką, serem i krojonymi jajkami. Czasem dodaje się też plastry awokado. Ważne jest, że fanesca przygotowywana jest wyłącznie na terenach andyjskich.

Agnieszka Laskowska-woluntariuszka w Fundacji San Jose Freinademetz SVD – Fu Shen Fu