1 listopada to szczególny dzień w roku. Puste do tej pory cmentarze zaludniają się, zaczynają mówić groby tych, co odeszli. Nagle nasze jakby zatrzymuje się, stajemy w zadumie przy grobach naszych bliskich, krewnych, przyjaciół. Zaczynamy zastanawiać się nad sobą własnym życiem.

Każdy grób jest niczym księga mądrości o kruchości ludzkiego życia, przemijaniu. Uświadamia nam, że kiedyś nadejdzie kres naszej ziemskiej wędrówki. Nieraz pewnie zastanawialiśmy się, dlaczego na prawie każdym grobie znajduje się krzyż. Czy poprzez ten symbol chcemy powiedzieć przechodzącym obok niego ludziom, że spoczywająca w nim osoba miała wyjątkowo trudne życie i odeszła z krzyżem swoich zmartwień i trosk do Pana?
Poprzez krzyż wyrażamy swoją wiarę w zmartwychwstanie. Tak naprawdę przecież odejście naszych bliskich, krewnych, Musimy pamiętać, że dopóki żyjemy mamy szansę na nawrócenie, na świętość.

Dzisiaj przywołujemy nie tylko tych świętych znanych z liturgii Kościoła, ale także tych, którzy mieszkali razem z nami lub gdzieś obok i wszystkich tych, ludzi anonimowych mijanych na ulicach. Jednak w tym całym zgiełku, zabieganiu usłyszeli oni głos Boga i poszli za nim. Mógł to być czas poświęcony na rozważanie Pisma świętego albo modlitwę różańcową lub też rezygnowali z własnych przyjemności na rzecz pomocy drugiemu człowiekowi.
Niech serca nasze nie smucą się dzisiaj, lecz żyją wiarą, że ludzie, których kochaliśmy i kochamy nadal orędują za nami u Boga.
Życie nasze tu na ziemi to wędrówka ku świętości, czy nimi będziemy zależy tylko od nas. Starajmy się przeżyć jak najlepiej, aby kiedy nadejdzie nasz czas móc cieszyć się wieczną chwałą i radością w Domu Ojca.

AUTOR: Beata Fabiś