Pierwszy dzień lutego wypełnił moją celę i moje myśli słońcem. Wpatruję się w potężny wiąz w parku za oknem i zadziwia mnie jego bezruch. Ani jedna bezlistna gałązka nie próbuje zakłócić tego bezruchu najmniejszym drgnieniem, zanurzona w świetle słonecznym, wypełniającym także mój świat aż po horyzont myśli i wyobraźni. Jak to możliwe, że mała, słoneczna kula ognia, którą widzę na niebie wystarcza, by wypełnić światłem i ciepłem park za oknem oraz cały bezmiar Ziemi?

Nauczanie Jezusa dotyczyło dwóch zapowiedzi: że „czas się wypełnił” i że „nadchodzi już królestwo Boże!” Obejmowało też dwa wezwania, będące równocześnie zadaniami, zaleceniami, prośbami: „Nawracajcie się! i wierzcie w Ewangelię!” (Mk 1, 14-20). Wszelkie słowo, jakie Jezus głosił dotyczyło doczesności oraz wieczności, a więc wszystkich wymiarów losu człowieka. Bez wiary i nawrócenia doczesność jest niezrealizowaniem pragnień ukrytych w sercu człowieka, a więc niespełnieniem tego, co potrzebne jest nam w drodze do wieczności. Bez wiary i nawrócenia czas nie będzie się w stanie wypełnić, a nadchodzące królestwo Boże nie stanie się moim udziałem.

Autor Księgi Przysłów mówi, że „przewlekłe czekanie jest raną dla duszy, ziszczone pragnienie jest drzewem życia” (Prz 13,12). Gdy ostatnim razem pisałem o czekaniu i oczekiwaniu, nie sądziłem, że wielu czytających ten tekst odbierze w kategoriach smutku. Oczywiście, smutki pojawiają się w naszej codzienności. Jezus w Ogrojcu też był bardzo smutny. Ale prawdziwy, nieustający, zabijający człowieka smutek jest wtedy, gdy w sercu nie ma nadziei, bo wtedy pozostaje beznadzieja. Gdy jest nadzieja, najbardziej przewlekłe czekanie, choćby było duchową raną jest błogosławieństwem. Tam, gdzie jest nadzieja nie ma zwątpienia. Nie lękajmy się stawać w prawdzie wobec rzeczywistości, która wypełniona jest nieustającym oczekiwaniem na spełnienie pragnień, tęsknot, marzeń, ale i spełnienie zadań, zamysłów. Tak często wydają się one przecież nierealne. Gdyby Jezus wypełnił się smutkiem myśląc o tym, co Go czeka, gdyby zwątpił w sens swojej misji, jak wyglądałoby nasze życie, myśl o przyszłości? Oczekiwaniu, choćby było długie musi towarzyszyć nadzieja. Jeśli jej braknie, wtedy w sercu pozostanie pustka i rzeczywiście, nieustający smutek. Prośmy, więc Boga o dar i łaskę nadziei, ufności oraz radości.

Każdy dzień życia jest czekaniem i oczekiwaniem. A minęły już dwa, wydaje mi się, bardzo długie miesiące; zafascynowany postacią Mary Wagner wciąż z trudem porządkuję myśli o współczesnym świecie, gdzie tyle jest zła i znęcania się nad ludzkim losem, ale równocześnie tyle piękna, odwagi i nadludzkiej mocy w osobach próbujących się przeciwstawić wszystkim potęgom zła, śmierci, które utworzyły swoje przyczółki na wszystkich kontynentach w imię nowoczesnej cywilizacji współczesnego pokolenia.

Mary, nie jesteś sama! To wciąż świat Bożego życia, pomimo milionów ofiar bezbronnych i okrutnie zabitych. Patrzę na piękną i uśmiechniętą twarz Mary Wagner.  Myślę, że Bóg zesłał na kanadyjska ziemię anioła, który zstąpił z nieba przed kliniką aborcyjną, by tam modlić się za nienarodzone dzieci, skazane, by nie mogły żyć i zobaczyć Bożego świata, skazane na śmierć… Anioł uśmiechu rozdawał białe róże – symbol życia i niewinności - pracownikom kliniki i młodym matkom, zagubionym w obłędnej ideologii i cywilizacji zabijania, śmierci.

Od ostatniego, papieskiego felietonu minęły trzy miesiące intensywnej pracy. Przeminęła wiosna, a lato dotarło do swego upalnego półmetka. Tropikalne masy powietrza, z nawracającymi ulewami, uciążliwą dusznością i burzami nie pozwoliły mi skupić się na pisaniu. Przyklasztorny park zarósł ciemną, dojrzałą zielenią drzew, egzotyczna metasekwoja znacznie powiększyła swą objętość i wystrzeliła kilka metrów ku niebu, a kwiaty w ogrodzie ojca Kamila rozkwitły wszystkimi barwami pełni lata.