Chrześcijanie w każdym zakątku świata corocznie obchodzą pamiątkę Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Ze względu na różnice kulturowe i społeczne obchody Wielkiego Tygodnia na każdej szerokości geograficznej wyglądają nieco inaczej, jednak istota święta pozostaje od lat niezmieniona. W tradycji katolickiej Jezus umiera, aby odkupić winy ludzkości, aby każdy wierzący w Niego mógł osiągnąć życie wieczne.
Ekwador - choć kraj niewielki, to jednak niezwykle urozmaicony pod względem geograficznym. Święta Wielkiej Nocy obchodzone są bardzo różnie w zależności od regionu, a każda z czterech krain (Andy, Wybrzeże, Amazonia i Wyspy Galapagos) kultywuje własne tradycje.

„Stolicy Apostolskiej zależy na dobru każdego człowieka na tej ziemi!” – podkreślił Papież, spotykając się z dyplomatami akredytowanymi przy Watykanie. Stolica Apostolska utrzymuje obecnie stosunki dyplomatyczne ze 180 państwami. Franciszek wyraził nadzieję, że nawiążą z nią relacje również te nieliczne kraje, które ich dotychczas nie mają. Niektóre z nich, za co im wyraził wdzięczność, zechciały być reprezentowane na Mszy rozpoczynającej jego posługę lub wystosowały do niego przesłania.

Kiedy nie wyznajemy Jezusa Chrystusa, to wówczas dzieje się tak, jak mówi Leon Bloy: „kto nie modli się do Boga, modli się do diabła”. Kiedy nie wyznajemy Jezusa Chrystusa, wyznajemy “światowość” diabła, światowość demona.

W tych trzech czytaniach jest coś wspólnego, to ruch. W pierwszym czytaniu ruch jest obecny w wędrowaniu, w drugim czytaniu ruch ten obecny jest w budowaniu kościoła; w trzecim, w Ewangelii, w wyznawaniu.

Dokładnie o 19:06, 13 marca, oczom zebranych na Placu św. Piotra wiernych ukazał się biały dym. Był to znak, że kolegium kardynalskie zgromadzonego na konklawe wybrało nowego Ojca Świętego. Wielka euforia, radość oczekujących przed watykańską bazylików tłumów. Burze oklasków, podniecający niepokój, towarzyszący pytaniu „kto?”. Te kilkadziesiąt minut, które upłynęły od zabicia watykańskich dzwonów do pojawienia się na balkonie bazyliki kard. Jean-Louis Tauran, dłużyło się w nieskończoność. Wreszcie, w oświetlonym oknie pojawił się zarys sylwetek a Kardynał protodiakon wygłosił tak oczekiwane przez wszystkich „Habemus Papam”.

Był arcybiskupem Buenos Aires. Ukończył studia na kierunku chemia, po czym rozpoczął swoją formację w seminarium. W 1958 roku wstąpił jednak do zakonu jezuitów, tam też kontynuował naukę, zgłębiając nauki humanistyczne: filozofię, literaturę i psychologię. Święcenia kapłańskie przyjął w 1969 roku. Śluby wieczyste złożył cztery lata później.

W Villa Barilari był mistrzem nowicjatu. Uczył też na Wydziale Teologii. Był również rektorem kolegium w San Miguel, członkiem konsulty prowincji zakonnej w tym samym mieście, a także prowincjałem Argentyny. Przez pewien czas pracował w Niemczech, gdzie kończył doktorat. Po powrocie do kraju pełnił funkcję dyrektora duchownego w Colegio del Salvador w Cordobie, a później rektora Kolegio Maximo San José w San Miguel.

O godz. 19.06 nad Kaplicą Sykstyńską pojawił się biały dym. Oznacza to, że kardynałowie uczestniczący w konklawe dokonali ważnego wyboru, a ich wybór został przyjęty. Kto został nowym Papieżem i jakie przyjął imię, tego dowiemy się za kilkadziesiąt minut. Oznajmi to światu z balkonu Bazyliki Watykańskiej kardynał protodiakon Jean-Louis Tauran. Już teraz jednak wiemy, że mamy Papieża. Ten, kto został wybrany przez konklawe, staje się bowiem Papieżem z chwilą przyjęcia wyboru. Jeśli wszystkie procedury przebiegły normalnie każdy z uczestników konklawe złożył już nowemu Papieżowi zapewnienie o swej czci i posłuszeństwie. Czekamy zatem na radosne habemus papam i błogosławieństwo apostolskie nowego Następcy Piotra.

kb/ rv

ŹRÓDŁO: