Stało się i każdy z nas, katolików, musi uwierzyć, że osobista decyzja Następcy św. Piotra nie jest niczym innym jak rozeznaniem woli Bożej! Ciągle próbuję odkryć sens decyzji Benedykta XVI. Trudno podejrzewać, że papież z taką biografią, z tak gruntowną i usystematyzowaną wiedzą, z tak unikalnym doświadczeniem oraz wielokrotnie dowiedzioną wiarą i miłością do Kościoła nie wie, czym dla Ludu Bożego jest Tradycja. Kościół katolicki, inaczej niż kościoły reformowane, w Tradycji upatruje źródło wiary. Zatem jeśli się to wszystko uwzględni, trudno nie odnieść wrażenia, że decyzja o odejściu z urzędu piotrowego stanowi poważny wyłom. Musiało się wydarzyć coś tak trudnego i poruszającego zarazem, że serce papieża, wspomagane zresztą rozrusznikiem, nie mogło już dłużej bić spokojnie i że naruszył pieczęcie Tradycji.

Winniśmy poszukiwać Boga we wszystkim, co się przydarza w naszym życiu, między innymi w naszych namiętnościach, chorobach, zranieniach, niemocy oraz w błądzeniu. Doświadczanie własnej niemocy, może w nas wzbudzić pragnienie i zryw ku łasce Boga. W chwili, gdy wyczerpują się wszelkie moje pomysły, co robić ze swoim życiem, a w szczególności z życiem duchowym, jest jedno wyjście – zdać się całkowicie na Boga, na prowadzenie Ducha Świętego. Karl Raner mówi, że: „poprzez doświadczenia własnych ograniczeń i własnej niemocy przeżywamy oddziaływanie na nas Ducha Świętego”. Gdy starając się żyć zgodnie z wolą Boga przyznamy się do tego, że nigdy nie zdołamy się zmienić, przybliżymy się do istoty wiary, do zrozumienia tego, że należy całkowicie powierzyć się Duchowi Świętemu. Należy wsłuchiwać się w brzmiący w naszych myślach, w uczuciach, w naszych namiętnościach oraz potrzebach głos Boga, który w ten sposób przemawia do nas.

„W pełni świadom powagi tego aktu, z pełną wolnością, oświadczam, że rezygnuję z posługi Biskupa Rzymu, Następcy Piotra, powierzonej mi przez Kardynałów 19 kwietnia 2005 roku, tak, że od 28 lutego 2013 roku, od godziny 20.00, rzymska stolica, Stolica św. Piotra, będzie zwolniona (sede vacante) i będzie konieczne, aby ci, którzy do tego posiadają kompetencje, zwołali Konklawe dla wyboru nowego Papieża.” – słowa Benedykta XVI wstrząsnęły całym światem, nie tylko katolickim. Wstrząsnęły, bo się tego nie spodziewaliśmy. Ale Bóg ma swoje plany. I wierzę w to mocno, że decyzja Benedykta, to kolejne jego pokorne przylgnięcie do woli i planów Najwyższego.

Obserwując różne wydarzenia na całym świecie a także w naszym kraju można zauważyć wiele niepokojących zjawisk czy też faktów, które skłaniają do zastanowienia się nad ludzkim postępowaniem. Nawet w naszym kraju daje się zauważyć spadek zainteresowania wiarą, życiem Kościoła czy usilne niszczenie wartości chrześcijańskich. Wpływ zła, tej fali płynącej z całego świata do naszego kraju opierającej się na próbach wprowadzania praw do zabijania poczętych dzieci, pogoń za wygodami i przyjemnościami, formami szybkiego pozbywania się problemów często godzącymi w to co jest święte, w to co jest zgodne z wolą Boga skłania nas do refleksji nad własnym życiem, nad tym, co może tez mieć wpływ na dalsze losy naszego kraju oraz świata. Jakie jest lekarstwo na to?

W środę popielcową, rozpoczyna się w Kościele czterdziestodniowy czas Wielkiego Postu. Główne przesłanie tego okresu koncentruje się na duchowym przygotowaniu chrześcijan do świąt paschalnych, które stanowią fundament naszej wiary.

   
    
W pierwszych wiekach chrześcijaństwa Wielki Post obejmował tylko Wielki Piątek i Wielką Sobotę. W III w. poszczono już cały tydzień, zaś na początku IV w., na pamiątkę czterdziestodniowego postu Jezusa na pustyni oraz czterdziestu lat wędrowania Izraelitów po ucieczce z Egiptu, został on przedłużony do czterdziestu dni. W VII w. za początek postu przyjęto szóstą niedzielę przed Wielkanocą. Ponieważ niedziele były wyłączone z postu, aby zachować 40 dni pokutnych, ich początek przypadał na środę; stąd Środa Popielcowa.

Nieodżałowany ks. J. Tischner pisał niegdyś: „Czy dialog katolików i komunistów ma jakikolwiek sens? Kto stawia takie pytanie, ma co do tego głębokie wątpliwości. Wiadomo - mówi - czego chcą komuniści: władzy, władzy i jeszcze raz władzy. Gdy komunista proponuje katolikowi dialog, to tylko po to, by uczynić z katolika podporę swego tronu.
 

Jeśli katolik nie przyjmie jego propozycji, może zostać oskarżony o sprzyjanie kontrrewolucji, a wtedy jedynym dialogiem, jaki go czeka, będzie dialog przesłuchania. Ale podobną argumentację może formułować również komunista przeciwko katolikowi. Wierzący katolik - mówi on - nie może nie być apostołem swej wiary. Czy może on przystać na to, że obok niego żyje ktoś, kto nie wierzy w Boga i nie uznaje Chrystusa za Zbawiciela świata? Ideałem dialogu, jaki wierzący katolik może zaproponować komuniście, jest więc dialog spowiedzi. Mielibyśmy więc dwie idealne propozycje: jedni pragnęliby przesłuchiwać, a inni spowiadać. Rzeczywiście, znalezienie wspólnej płaszczyzny między nimi jest prawie niemożliwe" (Polski młyn, Kraków, 1991).